ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ - Ἱστορίαι [6.16.2-3] (διάφορα αποσπάσματα από την αρχαία ελληνική γραμματεία)

[6.16.2] οἱ γὰρ Ἕλληνες καὶ ὑπὲρ δύναμιν μείζω ἡμῶν τὴν πόλιν ἐνόμισαν τῷ ἐμῷ διαπρεπεῖ τῆς Ὀλυμπίαζε θεωρίας, πρότερον ἐλπίζοντες αὐτὴν καταπεπολεμῆσθαι, διότι ἅρματα μὲν ἑπτὰ καθῆκα, ὅσα οὐδείς πω ἰδιώτης πρότερον, ἐνίκησα δὲ καὶ δεύτερος καὶ τέταρτος ἐγενόμην καὶ τἆλλα ἀξίως τῆς νίκης παρεσκευασάμην. νόμῳ μὲν γὰρ τιμὴ τὰ τοιαῦτα, ἐκ δὲ τοῦ δρωμένου καὶ δύναμις ἅμα ὑπονοεῖται. [6.16.3]
 

Άπόδοσις 
[6.16.2] (Αλκιβιάδης )Μετά την μεγαλοπρεπέστατη εμφάνισή μου στους Ολυμπιακούς αγώνες, οι Έλληνες αποδίδουν τώρα στην πολιτεία μας μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι πραγματικά έχει, ενώ πριν, την θεωρούσαν εξαντλημένη από τον πόλεμο. Παρουσίασα επτά άρματα —όσα ποτέ ιδιώτης δεν είχε έως τώρα εμφανίσει— και νίκησα πρώτη και δεύτερη και τέταρτη νίκη και όλη μου η εμφάνιση ήταν αντάξια της νίκης. Αν αυτά προσδίδουν, κατά την παράδοση, μόνο τιμή, η πραγματική όμως αυτή επιτυχία δημιουργεί και την εντύπωση της δύναμης. [6.16.3]

Φωτογραφία commons : Ερυθρόμορφος κρατήρας από τη Μεγάλη Ελλάδα, 430–420 π.Χ.

Ρηξίβιος ο Οπούντιος

Ρηξίβιος ο Οπούντιος

Ο Ρηξίβιος ο Οπούντιος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την πόλη Οπούς της Λοκρίδας.
Στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκρατίου στους 61ους (536 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας ανέφερε πως το άγαλμα του από ξύλο συκιάς ήταν από τα πρώτα μνημεία ολυμπιονικών στην Ολυμπία μαζί με αυτό του πυγμάχου Πραξιδάμα 

Σύμφωνα με τον Παυσανία. 

[6.18.7] πρῶτι δὲ ἀθλητῶν ἀνετέθησαν ἐς Ὀλυμπίαν εἰκόνες Πραξιδάμαντός τε Αἰγινήτου νικήσαντος πυγμῇ τὴν ἐνάτην Ὀλυμπιάδα ἐπὶ ταῖς πεντήκοντα καὶ Ὀπουντίου Ῥηξιβίου παγκρατιαστὰς καταγωνισαμένου μιᾷ πρὸς ταῖς ἑξήκοντα Ὀλυμπιάδι: αὗται κεῖνται μὲν αἱ εἰκόνες οὐ πρόσω τῆς Οἰνομάου κίονος, ξύλου δέ εἰσιν εἰργασμέναι, Ῥηξιβίου μὲν συκῆς, ἡ δὲ τοῦ Αἰγινήτου κυπαρίσσου καὶ ἧσσον τῆς ἑτέρας πεπονηκυῖά ἐστιν.

[6.18.7.]Οι πρώτοι ανδριάντες αθλητών που αφιερώθηκαν στην Ολυμπία, ήταν του Αιγινήτη Πραξιδάμαντα, που νίκησε στην πυγμαχία στην πεντηκοστή ένατη ολυμπιάδα, και του Οπουντίου Ρηξιβίου, πρωταθλητή του παγκρατίου στην εξηκοστή πρώτη ολυμπιάδα. Αυτοί οι ανδριάντες δεν βρίσκονται μακριά από τον κίονα του Οινόμαου. Είναι ξύλινοι, του Ρηξιβίου από ξύλο συκιάς και του Αιγινήτη από κυπαρίσσι, και λιγότερο φθαρμένος από τον άλλον.

Κόροιβος ο Ηλείος

Φωτογραφία : Παναθηναϊκός αμφορέας με παράσταση αθλητή με νίκησε  στο Αγώνισμα του σταδίου.

Κόροιβος ο Ηλείος

Ο Κόροιβος ο Ηλείος ήταν «μάγειρος» στο επάγγελμα -θυσιαστής ιερών σφαγίων- και αθλητής από την Ήλιδα.

Στην Ελληνική Wikipedia πρόσθεσα  την αναφορά του Παυσανία,  παραπομπές και infbox.  

Σύμφωνα με τον Παυσανία

[5.8.6.] δῆλον δέ: ἐξ οὗ γὰρ τὸ συνεχὲς ταῖς μνήμαις ἐπὶ ταῖς Ὀλυμπιάσιν ἐστί, δρόμου μὲν ἆθλα ἐτέθη πρῶτον, καὶ Ἠλεῖος Κόροιβος ἐνίκα: εἰκὼν μὲν δὴ οὐκ ἔστιν ἐν Ὀλυμπίᾳ τοῦ Κοροίβου, τάφος δὲ ἐπὶ τοῖς πέρασι τῆς Ἠλείας. Ὀλυμπιάδι δὲ ὕστερον τετάρτῃ καὶ δεκάτῃ προσετέθη σφίσι δίαυλος: Ὕπηνος δὲ ἀνὴρ Πισαῖος ἀνείλετο ἐπὶ τῷ διαύλῳ τὸν κότινον, τῇ δὲ ἑξῆς ἐπὶ τῷ δολίχῳ Ἄκανθος Λακεδαιμόνιος. Από Βικιθήκη Παυσανίας -Ἠλιακῶν Α'

[5.8.6.]. Και αυτή είναι η απόδειξη. Την εποχή που διατηρούσαν την παράδοση των ολυμπιάδων, το έπαθλο ορίστηκε για πρώτη φορά για τον αγώνα δρόμου και το κέρδισε ο Ηλείος Κόροιβος. Δεν υπάρχει ανδριάντας του Κοροίβου στην Ολυμπία, αλλά ο τάφος του βρίσκεται στα σύνορα της Ηλείας. Στη δέκατη τέταρτη ολυμπιάδα, πρόσθεσαν και τον δίαυλο, στον δίαυλο ο Πισαίος 'Υπηνος κέρδισε τον κότινο και την επόμενη φορά ο Λακεδαιμόνιος Άκανθος νίκησε στον δόλιχο.

Δωριεύς ο Ρόδιος

Δωριεύς ο Ρόδιος

Ο Δωριεύς ο Ρόδιος ή Δωριεύς του Διαγόρα ή Δωριέας (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Ρόδο, ο οποίος στέφθηκε τρεις φορές ολυμπιονίκης στο άθλημα του παγκράτιου στους 87ους (432 π.Χ.), 88ους (428 π.Χ.), και 89ους (424 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται πως υπήρξε επίσης περιοδονίκης με 4 νίκες στους αγώνες των Πύθιων, 8 στους Ίσθμιους αγώνες, και 7 στα αγωνίσματα των Νέμεων

Στην ελληνική Wikipedia  πρόσθεσα το Infobox,  και όλες τις αναφορές και παραπομπές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Ήταν ο τρίτος και μικρότερος γιος του διάσημου ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, και οι αδερφοί του Δαμάγητος και Ακουσίλαος ήταν επίσης πολυολυμπιονίκες στο παγκράτιο και πυγμαχία αντίστοιχα,[4] ενώ η αδερφή τους Καλλιπάτειρα ήταν η πρώτη γυναίκα η οποία μπήκε στον αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους ολυμπιακούς αγώνες.

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα

[1.5.19] οὗτος περιτυχὼν δυοῖν τριήροιν Θουρίαιν ἔλαβεν αὐτοῖς ἀνδράσι· καὶ τοὺς μὲν αἰχμαλώτους ἅπαντας ἔδησαν Ἀθηναῖοι, τὸν δὲ ἄρχοντα αὐτῶν Δωριέα, ὄντα μὲν Ῥόδιον, πάλαι δὲ φυγάδα ἐξ Ἀθηνῶν καὶ Ῥόδου ὑπὸ Ἀθηναίων κατεψηφισμένων αὐτοῦ θάνατον καὶ τῶν ἐκείνου συγγενῶν, πολιτεύοντα παρ᾽ αὐτοῖς, ἐλεήσαντες ἀφεῖσαν οὐδὲ χρήματα πραξάμενοι. Ξενοφών, Ελληνικά, 1.5.19

[1.5.19] Τούτος απάντησε δύο πολεμικά των Θουρίων και τα αιχμαλώτισε μαζί με τα πληρώματά τους. Τους αιχμαλώτους τους φυλάκισαν όλους οι Αθηναίοι, τον αρχηγό τους όμως Δωριέα (που καταγόταν από τη Ρόδο αλλά ήταν πολίτης των Θουρίων) τον λυπήθηκαν και τον άφησαν ελεύθερο δίχως καν να του ζητήσουν λύτρα, μόλο που τον είχαν εξορίσει από καιρό κι από την Αθήνα κι από τη Ρόδο, καταδικάζοντας σε θάνατο κι αυτόν και τους συγγενείς του. 

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη

 

[3.8.1] Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πρώτης νεὼς ἐκπεμφθέντες Μυτιληναίων πρέσβεις, ὡς αὐτοῖς οἱ Λακεδαιμόνιοι εἶπον Ὀλυμπίαζε παρεῖναι, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ξύμμαχοι ἀκούσαντες βουλεύσωνται, ἀφικνοῦνται ἐς τὴν Ὀλυμπίαν· ἦν δὲ Ὀλυμπιὰς ᾗ Δωριεὺς Ῥόδιος τὸ δεύτερον ἐνίκα. Από τη Βικιθήκη - Θουκυδίδης, Πελοποννησιακός Πόλεμος, 3.8.1 [7]

[3.8.1] Οι πρέσβεις της Μυτιλήνης που είχαν σταλεί με το πρώτο καράβι, πήγαν στην Ολυμπία όπου οι Λακεδαιμόνιοι τους είχαν καλέσει να πάνε για να τους ακούσουν όλοι οι σύμμαχοι. Στους Ολυμπιακούς εκείνους αγώνες νίκησε για δεύτερη φορά ο Ρόδιος Δωριεύς.

Αγησίδαμος ο Λοκρός

Φωτογραφία :  Οι Πυγμάχοι, τοιχογραφία στο ακρωτήρι της Θήρας. που χρονολογείται στο 1500 π.Χ. και αποτελεί την πρώτη ένδειξη για τη χρήση προστατευτικού εξοπλισμού κατά την πυγμαχία

Αγησίδαμος ο Λοκρός

Ο Αγησίδαμος (Ἀγησίδαμος, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν ολυμπιονίκης της πυγμαχίας παίδων το 470 π.Χ. με καταγωγή από τη Λοκρίδα.

Ο Πίνδαρος αφιέρωσε στον Αγησίδαμο δύο από τους επινίκιους του (ι΄ και ια΄ Ολυμπιονίκης). Πρόκειται για διαφορετικό Αγησίδαμο από αυτόν τον οποίο υπήρξε Νεμεονίκης (α΄ και θ΄ Νεμεονίκης).

Στην ελληνική  Wikipedia έγραψα σχεδόν  ολόκληρη τη σελίδα . Απλά δεν πρόσθεσα φωτογραφία στη Wikipedia  διότι δεν υπάρχουν φωτογραφίες του ίδιου του αθλητή σε πίνακα ή σε άγαλμα.

Αγησίδαμος ο Λοκρός (Wikipedia)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΗΣΙΔΑΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΖΕΦΥΡΙΟΥΣ ΛΟΚΡΟΥΣ 

ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΑΙΣ ΙΑ'  (Πίνδαρος)

Ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα [στρ. α]
χρῆσις· ἔστιν δ᾽ οὐρανίων ὑδάτων,
ὀμβρίων παίδων νεφέλας·
εἰ δὲ σὺν πόνῳ τις εὖ πράσσοι, μελιγάρυες ὕμνοι
5 ὑστέρων ἀρχὰ λόγων
τέλλεται καὶ πιστὸν ὅρκιον μεγάλαις ἀρεταῖς·

ἀφθόνητος δ᾽ αἶνος Ὀλυμπιονίκαις [ἀντ. α]
 οὗτος ἄγκειται. τὰ μὲν ἁμετέρα
γλῶσσα ποιμαίνειν ἐθέλει,
 10ἐκ θεοῦ δ᾽ ἀνὴρ σοφαῖς ἀνθεῖ πραπίδεσσιν ὁμοίως.
ἴσθι νῦν, Ἀρχεστράτου
παῖ, τεᾶς, Ἁγησίδαμε, πυγμαχίας ἕνεκεν
κόσμον ἐπὶ στεφάνῳ χρυσέας ἐλαίας [ἐπῳδ. α]
 
ἁδυμελῆ κελαδήσω,
15Ζεφυρίων Λοκρῶν γενεὰν ἀλέγων.
ἔνθα συγκωμάξατ᾽· ἐγγυάσομαι
ὔμμιν, ὦ Μοῖσαι, φυγόξεινον στρατόν
μήτ᾽ ἀπείρατον καλῶν
ἀκρόσοφόν τε καὶ αἰχματὰν ἀφίξε-
 σθαι. τὸ γὰρ ἐμφυὲς οὔτ᾽ αἴθων ἀλώπηξ
20οὔτ᾽ ἐρίβρομοι λέοντες διαλλάξαιντο ἦθος.

Ἀπόδοσις:

Πολλές φορές οι άνθρωποι μεγάλη ανάγκη έχουν [στρ. α]
τους ανέμους κι άλλοτε πάλι τα όμβρια τ᾽ ουρανού νερά,
των νεφελών τα τέκνα.
Κι όταν κανείς με κόπο πετυχαίνει,
μελίρρητοι ύμνοι τού ταιριάζουν,
5αρχή της ύστερής του φήμης,
υπόσχεση πιστή μεγάλων κατορθωμάτων.

Αφθόνητο θ᾽ απομείνει για τους Ολυμπιονίκες [αντ. α]
το εγκώμιο τούτο. Αυτό θέλει
κι η γλώσσα μου να πλέξει τώρα,
10όμως με του θεού το θέλημα
το πνεύμα του ανθρώπου εξίσου ανθίζει από σοφία.
Και συ Αγησίδαμε, γιε του Αρχεστράτου, μάθε
πως για τη νίκη σου στην πυγμαχία

και το στεφάνι της χρυσής ελιάς που κέρδισες [επωδ. α]
γλυκά κι εγώ θα τραγουδήσω,
15των Ζεφυρίων Λοκρών παινεύοντας το γένος.
Ελάτε εδώ μαζί μας να γιορτάσετε· κι εγώ σας βεβαιώνω
ω Μούσες, πως δεν θα βρείτε εδώ λαό που ξένους αποδιώχνει
κι απ᾽ τα ωραία τίποτε δε νιώθει,
αλλά είναι στης σοφίας την κορυφή και μαχητής γενναίος.
Ποτέ η κοκκινότριχη αλεπού
20και τα λιοντάρια που βαριά βρυχιούνται το φυσικό τους ήθος
δεν θα αλλάξουν.